Όλη η αλήθεια πίσω από τα φροντιστήρια
και τον άγονο ανταγωνισμό τους

Τα φροντιστήρια αποτελούν έναν διαχρονικό θεσμό σχεδόν από την δεκαετία του 1980. Αποτελούσαν έναν από τους κυριότερους λόγους αστικοποίησης, καθώς οι γονείς αναζητούσαν τότε, όπως και τώρα, το καλύτερο δυνατό για τα παιδιά τους. Κάνοντας την πρώτη τους εμφάνιση στις πόλεις, ήταν μια λύση που θα βοηθούσε τα παιδιά να πετύχουν τους στόχους τους, με τον κυριότερο από αυτούς να είναι η εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Για πολλούς θεωρούνται παραπαιδεία, υποβοήθεια, ίσως και η αιτία που τα παιδιά δεν παρακολουθούν στο σχολείο. Ως παιδί αυτής της γενιάς που τελείωσε το σχολείο το 2025, έχω να πω ότι μάλλον η αδιαφορία του καθηγητή οδηγεί στην αδιαφορία του μαθητή και λειτουργεί δυστυχώς σαν ΑΛΥΣΙΔΑ. Φυσικά, όπως όλα τα δέντρα έχουν την ρίζα τους, έτσι και αυτό έχει την δική του. Οι χαμηλές απολαβές του καθηγητή συχνά αποτελούν τροχοπέδη στην καλύτερη δυνατή διδασκαλία και μεταξύ πολλών άλλων, οδηγούν στα τωρινά δεδομένα. Πάνω σε αυτή την συνθήκη, πολλοί έχουν δημιουργήσει φροντιστήρια, άλλοι μεγαθήρια, άλλοι πιο μικρά.

Αφού, λοίπον, την κατάσταση της παιδείας στα σχολεία ίσως και να μην μπορούμε να την λύσουμε άμεσα, ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να βελτιωθεί ο θεσμός αυτού του είδους των εκπαιδευτηρίων. Το ερώτημα που εύλογα ανακύπτει είναι: Πόσα από αυτά τα εκπαιδευτήρια έχουν φτιαχτεί πραγματικά για το καλό των παιδιών και πόσα για να ικανοποιήσουν απλά την ματαιοδοξία των ενηλίκων;

Η απάντηση -αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς- είναι αποκαρδιωτική. Χώροι όπου οι καθηγητές δεν μπορούν να εκφραστούν ή ακόμη χειρότερα, δεν επιτρέπεται οι παιδαγωγοί -το τονίζω- να έρθουν σε απαφή με τους μαθητές τους χωρίς την μεσολάβηση των φροντιστηριούχων. Οι λόγοι προφανείς. Άνθρωποι, σε ένα κρίσιμο χώρο για το μέλλον των παιδιών, παιζουν παιχνίδια εξουσίας και επικράτησης χάνοντας τον βασικό στόχο τους, που δεν θα έπρεπε να είναι άλλος από την απλή αλλά απίστευτα σημαντική στήριξη των παιδιών. Θυσιάζουν στον ατελείωτο βωμό των χρημάτων, γνωριμίες ακόμα και φιλίες. Σαν να μην έφτανε αυτό, δεν είναι λίγες οι φορές που καθοδηγούν τους μαθητές σε επιλογές "ασφαλείς" όπως τις ονομάζουν, προκειμένου να μην φορτωθούν μια ανεπιθύμητη αποτυχία.

Να ξεκαθαρίσω σε αυτό το σημείο ότι ουδεμία πρόθεση έχω να μειώσω την αξία του θεσμού, καθώς έχω βρεθεί και στις δύο εκδοχές αυτού, ως μαθήτρια και ως ιδιοκτήτρια. Όμως ο κλάδος επιδέχεται βελτιώσεις, όπως και κάθε άλλος επιχειρηματικός κλάδος. Αυτές οι βελτιώσεις οφείλουν να ξεκινήσουν από εμάς τους μικρότερους.

Ας επενδύεται περισσότερος χρόνος στην εύρεση νέων και αποτελεσματικότερων μεθόδων διδασκαλίας, μέσω συνεδρίων, διαλέξεων και προσωπικής έρευνας. Ταυτόχρονα, να σπαταλάται λιγότερος χρόνος ασχολίας με τον ανταγωνισμό, την "τέλεια" διαφημιστική καμπάνια και άλλα παρόμοια. Ας συνειδητοποιήσουμε, πριν να είναι αργά, ότι η παιδεία είναι λειτούργημα και όχι ένας ακόμη απρόσωπος επιχειρηματικός κλάδος.

Όσοι, έκτος από φροντιστηριούχοι, έχετε την τιμή να είστε και καθηγητές, θυμηθείτε τον νέο που έχετε μέσα σας και τιμήστε την αγάπη αυτού προς τα παιδιά και προς την ίδια την επιστήμη σας. Σεβαστείτε τον συνάδελφο που διδάσκει στις τάξεις σας και επιστευτείτε τον.

Όταν καταφέρουμε να εφαρμόσουμε έστω και μερικά από τα παραπάνω, τότε και μόνο τότε, η κοινότητα των φροντιστηρίων θα κινείται προς την ορθή κατεύθυνση στην χώρα μας.

Γραμμένο με εκτίμηση και σεβασμό προς όλους τους καθηγητές,  όχι μόνο αυτούς που γνώρισα μέσω της μαθητικής μου ζωής, αλλά και όλους όσους εξασκούν αυτό το απαιτητικό επάγγελμα.

Α.Μ., Φοιτήτρια Ιατρικής
& Ιδιοκτήτρια Φροντιστηρίου